Terapia ozonem

Terapia ozonem była stosowana i szeroko badana od wielu dziesięcioleci. W naszej placówce w gliwicach

WPROWADZENIE
Ozon (O3), gaz odkryty w połowie XIX wieku, to cząsteczka składająca się z trzech atomów tlenu o strukturze niestabilnej dynamicznie z powodu obecności stanów mezomerycznych. Gaz jest bezbarwny, ma gryzący zapach i wybuchowy w postaci płynnej lub stałej. Jego okres półtrwania wynosi 40 minut w 20 ° C i około 140 minut w 0 ° C. Jego podstawową funkcją jest ochrona człowieka przed szkodliwym działaniem promieniowania UV. Ozon występuje w ilości mniejszej niż 20 μg / m3 od powierzchni Ziemi w stężeniach doskonale zgodnych z życiem. Chociaż O3 ma niebezpieczne skutki, naukowcy uważają, że ma wiele efektów terapeutycznych. Powstanie precyzyjnych medycznych generatorów O3 dopiero niedawno pozwoliło na ocenę mechanizmów, działania i możliwej toksyczności O3 w badaniach klinicznych. Ozon ma zdolność utleniania związków organicznych i dobrze znany toksyczny wpływ na drogi oddechowe, jeśli jest obecny w smogu. W zastosowaniach medycznych gaz wytwarzany z tlenu klasy medycznej jest podawany w precyzyjnych dawkach terapeutycznych, a nigdy przez inhalację, i twierdzi, że ma doskonałe właściwości zdrowotne w próchnicy zębów, obniża poziom cholesterolu we krwi i stymuluje reakcje przeciwutleniające, modyfikuje natlenienie mięśni spoczynkowych i jest stosowany w leczeniu uzupełniającym zespołów niedotlenienia i niedokrwienia.

HISTORIA TERAPII OZONEM
Terapia ozonem była stosowana i szeroko badana od wielu dziesięcioleci. Jego efekty są sprawdzone, spójne i przy minimalnych skutkach ubocznych. Medyczny O3, używany do dezynfekcji i leczenia chorób, istnieje od ponad 150 lat. Stosowany w leczeniu infekcji, ran i wielu chorób, skuteczność O3 została dobrze udokumentowana. Był używany do dezynfekcji wody pitnej przed przełomem ubiegłego wieku. Wiadomo, że ozon leczy aż 114 chorób. Terapia ozonem jest stosowana od XIX wieku, aw 1896 roku genialny Nikola Tesla opatentował pierwszy generator O3 w Stanach Zjednoczonych, tworząc później „Tesla Ozone Company”. Podczas pierwszej wojny światowej (1914-18) lekarze zaznajomieni z właściwościami przeciwbakteryjnymi O3 i przy niewielu innych dostępnych im środkach medycznych zastosowali go miejscowo na zakażone rany i odkryli, że O3 nie tylko leczy infekcję, ale ma również właściwości hemodynamiczne i przeciwzapalne. Pod koniec lat osiemdziesiątych pojawiły się doniesienia, że niemieccy lekarze z powodzeniem leczyli pacjentów z HIV za pomocą 03-AHT (autohemoterapia). Nie było wówczas farmakologicznego leczenia HIV i obawiano się pandemii, więc władze kanadyjskie zezwoliły na badanie w celu sprawdzenia bezpieczeństwa i skuteczności 03-AHT u pacjentów z AIDS. Ozon okazał się obiecujący w testach in vitro. Ozon okazał się skuteczny w dezynfekcji pozaustrojowych próbek krwi HIV; niestety dla pacjentów z AIDS, 03-AHT okazał się nieskutecznym leczeniem in vivo.

Ozon jest naturalnie występującą, bogatą w energię cząsteczką o unikalnych właściwościach fizykochemicznych i biologicznych, co sugeruje możliwą rolę w terapii SARS, w monoterapii lub, bardziej realistycznie, jako dodatek do standardowych schematów leczenia. Ze względu na nadmiar energii zawartej w cząsteczce O3 jest teoretycznie prawdopodobne, że O3, w przeciwieństwie do dostępnych obecnie opcji przeciwwirusowych specyficznych dla organizmu, będzie skuteczny w całym spektrum genotypu i podtypu SARS.

Inaktywacja bakterii, wirusów, grzybów, drożdży i pierwotniaków: Terapia ozonem zaburza integralność otoczki komórki bakteryjnej poprzez utlenianie fosfolipidów i lipoprotein. W grzybach O3 hamuje wzrost komórek na pewnych etapach. W przypadku wirusów O3 uszkadza kapsyd wirusa i zakłóca cykl rozrodczy, zakłócając kontakt wirusa z komórką w wyniku peroksydacji. Słabe powłoki enzymatyczne na komórkach, które czynią je podatnymi na inwazję wirusów, czynią je podatnymi na utlenianie i eliminację z organizmu, który następnie zastępuje je zdrowymi komórkami.

Terapia ozonem powoduje wzrost szybkości glikolizy krwinek czerwonych. Prowadzi to do pobudzenia 2,3-difosfoglicerynianu, co prowadzi do zwiększenia ilości tlenu uwalnianego do tkanek. Ozon aktywuje cykl Krebsa, zwiększając oksydacyjną karboksylację pirogronianu, stymulując produkcję ATP. Powoduje również znaczną redukcję NADH i pomaga w utlenianiu cytochromu C. Stymuluje produkcję enzymów, które działają jako zmiatacze wolnych rodników i ochraniacze ścian komórkowych: peroksydazy glutationowej, katalazy i dysmutazy ponadtlenkowej. O3 pobudza również produkcję prostacyliny, środka rozszerzającego naczynia krwionośne.

Aktywacja układu odpornościowego: Ozon podawany w stężeniu od 30 do 55 μg / cm3 powoduje największy wzrost produkcji interferonu i największą produkcję czynnika martwicy nowotworu oraz interleukiny-2. Wytwarzanie interleukiny-2 uruchamia całą kaskadę kolejnych reakcji immunologicznych.
Istnieje ponad 17 badań naukowych, które pokazują, że ozon jest w stanie zniszczyć koronawirusa SARS.
Ozon to naturalnie występujący gaz powstający z atomów tlenu. Cząsteczka tlenu składa się z 2 atomów tlenu. Te cząsteczki tlenu są rozbijane na atomy przez wyładowanie koronowe podczas burz z piorunami lub przez promieniowanie UV ze Słońca. Pojedyncze atomy tlenu nie mogą istnieć same bez przegrupowania się z powrotem w dwuatomowe cząsteczki tlenu. Podczas tego etapu rekombinacji niektóre atomy przegrupują się w luźno związany trójatomowy tlen. Ta nowa cząsteczka nazywa się ozonem lub O3.

Generatory ozonu są w stanie wytwarzać ozon z normalnego powietrza i są zwykle używane do dezynfekcji pomieszczeń.

Antypatogenne działanie ozonu jest potwierdzane od kilkudziesięciu lat. Jego zabijające działanie na bakterie, wirusy, grzyby i wiele gatunków pierwotniaków stanowi podstawę jego coraz częstszego stosowania w dezynfekcji miejskich wodociągów w miastach na całym świecie.
Zazwyczaj wirusy to małe, niezależne cząsteczki zbudowane z kryształów i makrocząsteczek. W przeciwieństwie do bakterii rozmnażają się tylko w komórce gospodarza. Ozon niszczy wirusy poprzez dyfuzję przez płaszcz białkowy do rdzenia kwasu nukleinowego, co powoduje uszkodzenie wirusowego RNA. Przy wyższych stężeniach ozon niszczy kapsyd lub zewnętrzną powłokę białkową poprzez utlenianie.

Liczne rodziny wirusów, w tym wirus polio I i 2, ludzkie rotawruzy, wirus Norwalk, parwowirusy i wirusowe zapalenie wątroby typu A, B i nie-A nie-B, są wśród wielu innych podatnych na wirusobójcze działanie ozonu.

Większość prac badawczych nad wirusobójczym działaniem ozonu koncentrowała się na skłonności ozonu do rozrywania cząsteczek lipidów w miejscach o wielu konfiguracjach wiązań. Rzeczywiście, gdy otoczka lipidowa wirusa zostanie pofragmentowana, jego rdzeń DNA lub RNA nie może przetrwać.

Wirusy bez otoczki (Adenoviridae, Picornaviridae, a mianowicie wirus polio, Coxsachie, echowirus, rhinovirus, wirus zapalenia wątroby typu A i E oraz Reoviridae (rotawirus)) również zaczęto badać. Wirusy, które nie mają otoczki, nazywane są „nagimi wirusami”. Składają się z rdzenia kwasu nukleinowego (wykonanego z DNA lub RNA) i otoczki kwasu nukleinowego lub kapsydu wykonanego z białka.Ozon jednak, oprócz dobrze rozpoznanego działania na nienasycone lipidy, może również oddziaływać z niektórymi białkami i ich składniki, czyli aminokwasy. Rzeczywiście, kiedy ozon wchodzi w kontakt z białkami kapsydu, powstają wodorotlenki i wodorotlenki białek oraz wodoronadtlenki białek. Wirusy nie mają ochrony przed stresem oksydacyjnym.

Wirusy z otoczką są zwykle bardziej wrażliwe na wyzwania fizykochemiczne niż nagie wiriony. Chociaż wpływ ozonu na nienasycone lipidy jest jednym z najlepiej udokumentowanych działań biochemicznych, wiadomo, że ozon oddziałuje z białkami, węglowodanami i kwasami nukleinowymi.