Mechanizm działania 2DDG opiera się na podobieństwie tej cząsteczki do glukozy. Po dostaniu się do komórki 2DDG może zostać przekształcona do 2DDG-6-fosforanu, ale nie przechodzi prawidłowo przez kolejne etapy glikolizy. W efekcie może dochodzić do zaburzenia wybranych procesów związanych z pozyskiwaniem energii z glukozy.
W modelach laboratoryjnych 2DDG badano jako inhibitor glikolizy, czyli procesu, w którym komórki rozkładają glukozę w celu uzyskania energii. Ma to znaczenie zwłaszcza w kontekście komórek o dużym zapotrzebowaniu energetycznym i wysokiej aktywności glikolitycznej.
W badaniach przedklinicznych analizowano także wpływ 2DDG na stres metaboliczny, stres retikulum endoplazmatycznego, mikrośrodowisko guza oraz potencjalne zwiększanie wrażliwości komórek na wybrane terapie, takie jak radioterapia lub chemioterapia. Należy jednak podkreślić, że wyniki badań laboratoryjnych nie są równoznaczne z potwierdzoną skutecznością kliniczną u pacjentów onkologicznych.
Z perspektywy bezpieczeństwa najważniejsze jest to, że 2DDG ingeruje w metabolizm glukozy. Oznacza to, że jej zastosowanie wymaga ostrożności, szczególnie u osób z cukrzycą, zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, osłabieniem, niedożywieniem, chorobami serca, chorobami nerek, chorobami wątroby lub w trakcie intensywnego leczenia onkologicznego.
Dlatego w VitaComplex terapia 2DDG ma charakter wyłącznie wspierający i wymaga kwalifikacji medycznej.